Uciszająca się burza

Cel: odprężenie fizyczne, rozluźnienie, odczucie własnego ciała. Liczba: 10-20 osób. Przebieg: w parach, jeden uczeń siedzi na krześle, drugi stoi za nim, stojący wyraża poszczególne etapy burzy poprzez dotyk: „Jest ciepły, letni dzień. Cieszymy się, ale nagle czujemy małe oziębienie. Nagle zrywa się wiatr, który porusza gałęziami drzewa (dłońmi delikatnie rysuje koła na plecach siedzącego dziecka). Spadają pierwsze krople deszczu (lekko palcami dotyka pleców). Deszcz staje się coraz mocniejszy (palce poruszają się szybciej i mocniej). Teraz błysnęło! Zagrzmiało! (uderza w plecy dłonią na płask z wyczuciem!) Powoli burza przechodzi, staje się coraz ciszej i spokojniej (odpowiednio uspokojone gesty). Teraz nastaje wielka cisza.” Wskazówki: nie jest to łatwe ćwiczenie, prowadzący powinien je dobrze wyjaśnić i zademonstrować, możliwe jest odtworzenie tekstu z kasety. Warianty: „Wielki deszcz” – z całą klasą – pocieranie palcami, pocie­ranie całymi dłońmi, pstryknięcie, uderzenie o udo, stuknięcie w stół, tupnięcie nogami i dalej...; podobnie można zabawić się w znane „Wyścigi konne” – przygotowanie do biegu, podejście do startu, bomba w górę, kolejne przeszkody (rów z wodą, widownia, most...), galop do mety, uspokojenie. Wiek uczniów – od 6 lat.