Medytacja obrazu

            Wybrany obraz, skojarzony z tematem katechezy, powieszony jest na widocznym miejscu. Katecheta proponuje, aby uczniowie w ciszy (przy dźwiękach spokojnej) muzyki, próbowali przypatrzeć się temu obrazowi. Można zwracać uwagę na kolory, na linie zarysowane w obrazie (pochylenie postaci, wznoszenie rąk, postawy przedstawionych osób itp.). Zachęcać do zastanowienia się nad ich przypuszczalną wymową, a także do zapamiętania szczegółów, które w osobisty sposób do każdego przemawiają. W dalszym ciągu następują wypowiedzi („Co mnie zainteresowało?”) lub wspólna modlitwa.

            W medytacji obrazu można posłużyć się zarówno większym obrazem, flanelą, plakatem, jak również przeźroczami (uwaga na własne możliwości!). W przypadku posługiwania się przeźroczami na zakończenie katechezy można jeszcze raz je wyświetlić i poprosić uczniów, by przy ich oglądaniu spontanicznie formułowali zdania modlitwy czy też własne refleksje związane z ogląda­nymi treściami.

            Przeźrocza mogą posłużyć do wprowadzenia nowego tematu, stworzenia sytuacji problemowej, zainicjowania i ożywienia dyskusji, formowania wniosków, kształtowania i pogłębiania pojęć, do podsumowania i powtórki. Nie na­leży przesadzać z liczbą – lepiej mniej, ale z wyraźnym przesłaniem. Jasne stawianie celu (co? komu? jak?) ułatwia dobrą pracę. Doświadczeni dydaktycy przestrzegają przed: eksponowaniem przeźroczy bez selekcji, czytaniem ko­mentarza bezpośrednio z instrukcji (bez przygotowania), brakiem synchronizacji między treścią opowiadania a obrazami, niewłaściwym ukierunkowaniem obserwacji uczniów. Seria slajdów wymaga komentarza, najlepiej przygotowa­nego wcześniej pod opieką katechety przez grupę uczniów.