Opowiadanie biblijne

            Przeznaczone jest przede wszystkim dla młodszych dzieci, dla starszych za­leca się raczej bezpośrednio tekst. Opowiada katecheta, choć można także wykorzystać zdolności uczniów.

 

Zasady biblijnego opowiadania (por. ogólne zasady opowiadania):

1.  Każde opowiadanie powinno być poprzedzone krótkim wstępem (wyja­śnie­nie kontekstu, trudnych wyrazów). Trzeba przygotować dzieci na słuchanie słowa Bożego (wewnętrznie i zewnętrznie).

2.  Opowiadanie ma swoją dramaturgię – musi być dobrze przygotowane od strony treściowej i formalnej. Jest interesujące wówczas, gdy napię­cie stop­niowo wzrasta.

3.  Opowiadanie dłuższe może być przerwane krótkim dialogiem z  dziećmi. Celem tego zabiegu jest większa aktywizacja słuchaczy.

4.  Perykopy biblijne posiadają myśl przewodnią, którą warto powta­rzać.

5.  Zdolności percepcyjne dziecka domagają się bardzo krótkich zdań.

6.  Przedkładać – jeśli to możliwe – czas teraźniejszy nad przeszły.

7.  Opowiadanie biblijne warto utrwalić przez pytania, medytację, insceniza­cję, ilustracje. W trakcie opowiadania raczej skupić się na tre­ści i for­mie angażując wyobraźnię dzieci.

Najczęściej spotykane błędy biblijnego opowiadania:

  1. fabulacja – prosty i zwięzły tekst Pisma świętego katecheta „ubogaca” w wiele wątków, które istotnie zmieniają akcję i sens opowiadania;
  2. modernizowanie – przenoszenie na czasy współczesne w ten sposób, że opo­wiadanie zmienia sens i staje się niezrozumiałe;
  3. psychologizowanie – przesadne, nie mające uzasadnienia w tekście uwy­pu­klanie przeżyć psychologicznych bohaterów;
  4. moralizowanie – zbyt szybkie i pochopne wysuwanie wniosków etycz­nych nie mające poparcia w tekście;
  5. historyzowanie – suche, z dystansem przekazywanie faktów, dat, bez oso­bi­stego zaangażowania katechety – tekst staje się wówczas zwykłą relacją, która nie pozostawia śladu w życiu katechizowanych;
  6. sztuczna akomodacja – nieprawdziwe wnioski wysuwane z tekstu („tak mi się wydaje”, „tak to czuję”).