KRZESŁO KTÓRE PATRZY

 

Cele:

Kontrola przeszkód w komunikacji

Umożliwienie uporządkowanego przebiegu dyskusji

Sprzyjanie słuchaniu

Uczestnicy: Wiek – 12 lat i więcej. Liczba - jakakolwiek

Czas: Zróżnicowany, w zależności od odpowiedzi uczestników

Przebieg: Aby przeprowadzić tę dynamikę ważne jest rozmiesz­czenie uczestników w półkolu, pozostawiając strefę, gdzie umieścić należy krzesło, które parzy: normalne krzesło, które daje prawo słowa. Reguła podstawowa, którą ani­mator musi wyjaśnić i zatroszczyć się o jej przestrzega­nie, jest bardzo prosta: podczas całego czasu dyskusji można mówić jedynie siedząc na krześle, oczekując na własną kolej do skomentowania, integracji lub sprzeci­wu wobec osoby, która na nim wcześniej siedziała. Nie trzeba powtarzać, że również animator powinien trzymać się skrupulatnie reguły, jeśli chce, aby technika odniosła sukces. Po zdefiniowaniu argumentu dyskusji, rolą animato­ra pozostaje kierowanie (gestami) dostępem do krzesła, upominając grzecznie tego, kto mówi, nie siedząc jesz­cze i nakłaniając tego, kto chciałby pozostać na nim cały czas, aby pozostawił miejsce na inne interwencje.

Pierwsze osoby mogą być trochę nieufne, ale wraz z upływem minut przeważa pragnienie bycia wysłucha­nym, możliwość mówienia bez przerywania: to nie mała rzecz. Kiedy animator będzie musiał ze swej strony prze­prowadzić rozważanie dotyczące wybranego argumentu lub przebiegu zabawy, niech nie zapomina, aby usiąść na krześle: chodzi o ważny przykład dla wszystkich uczestników.

Pomoce: Krzesło

 

Opr. Beata Lesik