NIECH ŻYJE DEPRESJA

 

Cel: chodzi o wyprowadzanie części uczestników, ze stanu depresji chwilowej lub chronicznej, która ma wpływ na zachowanie i samopoczucie całej grupy. Ważne jest by na zewnątrz i na głos wyrazić to, co „siedzi” w danym człowieku. Dlatego zezwala się na przesadnie odreagowanie swych negatywnych nastrojów.

Czas trwania: ok. 2 godzin

Uczestnicy: od 14 lat (do 25 uczestników)

Miejsce: dwa pomieszczenia grupowe

Pomoce: Pytania pomocne w ocenie:

- W jaki sposób rozwinął się mój nastrój w czasie eksperymentu? Jak się czuje? Co w skargach i zażaleniach pesymistów jest realistyczne? Co chcielibyśmy zmienić w grupie? Co jest realne w aktywności optymistów? Co z tego pesymiści mogą obdarzyć uznaniem? W jakiej mierze w tej grupie w ostatnim czasie była wyrażana złość? Czy ktoś w tej chwili chciałby wyrazić swoje zdenerwowanie? Co chciałbym jeszcze powiedzieć?

Przebieg i reguły:

- uczestnicy tworzą dwie grupy: osoby, które w obecnej chwili czują się optymistami, są aktywni i odważni (stają pod oknem). Po przeciwnej stronie ustawiają się ci, którzy uważają siebie za pesymistów, są zdruzgotani i nie maja na nic ochoty. (Ne rozmawiają ze sobą)

- grupy siadają w dwóch oddzielnych kołach

- przez 10 minut rozmawiające sobą o tym: Dlaczego znalazły się w tej grupie? Co się do tego przyczyniło? Jak się w niej czują?

- teraz grupy przez 45 min. w oddzielnych salach konfrontują się ze swa sytuacja w taki sposób:

-członkowie grup opracowują teraz swą sytuację w formie poetyckiej (stworzyć utwór, który wyrazi ich optymizm i pesymizm, światopogląd, to co czują, jak postrzegają siebie). Można robić to indywidualnie lub wspólnie z grupą.

-uczestnicy powinni szczególna uwagę zwrócić na uczucia pesymizmu i optymizmu, które towarzyszą poetyckiemu tworzeniu, w którym dozwolona jest przesada.

- gdy minie wyznaczony czas grupy siadają na przeciw siebie w półkolu

- jako pierwsi, prace twórczą przedstawiają pesymiści. Po nich optymiści.

-na koniec dokonujemy oceny

Wskazówki:

- utwór poetycki: krótkie opowiadanie, wiersz, piosenka, opera, operetka, satyra,

 dramat, pieśń żałobna

dozwolone: rymy, proza, język potoczny, oficjalny styl uroczystych przemówień

 

Opr. Klaudiusz Bialik