SPRAWA ZAUFANIA

 

Cele: Dzieci mogą w tej zabawie namacalnie stwierdzić, w jakim stopniu mogą zaufać drugiemu.

Uczestnicy: Od 10 lat.

Czas: Około 10 minut.

Miejsce: Jeżeli to możliwe, zabawę najlepiej przeprowadzić na świeżym powietrzu lub w pomieszczeniu z wykładziną dywanową.

Przebieg: Każde z dzieci wybiera sobie partnera. Mniejsze z dzieci staje plecami do partnera. Wyciąga ramiona i ogląda się. Większe dziecko, które stoi za nim, musi się zbliżyć tak bardzo, jak sobie tego życzy mniejsze. Zadaniem większego dziecka jest pochwycenie mniejszego, gdy będzie ono padało do tyłu – z zamkniętymi oczami. Ważne przy tym jest, aby dziecko upadające nie oglądało się, lecz podjęło z zamkniętymi oczami ryzyko upadku do tyłu. Następnie dzieci zamieniają się rolami.

Najlepiej, jeśli prowadzący poprosi dwoje dzieci o zademonstrowanie zabawy. Dwóm ochotnikom należy ewentualnie pomóc. Trzeba sprawdzić, czy wszystkie dzieci zrozumiały, o co chodzi.

Po kilku minutach zabawy, prowadzący prosi dzieci, aby porozmawiały o zabawie ze swoim partnerem. Pomocą w rozmowie mogą być następujące pytania:

Jak czuliście się w trakcie zabawy?

Ile zaufania mieliście do partnera?

Jak to było, gdy zostaliście pochwyceni?

Jak czuliście się, gdy chwytaliście partnera?

Czy mieliście zamknięte oczy?

Wymiana refleksji powinna trwać ok.5 minut.

Wskazówki: Ta zabawa jest dobrym wstępem do tematyki zaufania. Starszym dzieciom można zlecić napisanie krótkiego wiersza o wrażeniach związanych z upadaniem.

 

Opr. Małgorzata Lalak

Źródło: Klaus W. Vopel, Gry i zabawy interakcyjne dla dzieci i młodzieży, cz.III, Kielce 1999.