WALKA GRZECHOTNIKÓW (U. Vohland, Zabawy na festyny dziecięce, s. 24-25).

 

Cel: Zabawa ruchowa ucząca współpracy. Jest to niezwykle ekscytująca i urozmaicona zabawa. Wymaga współpracy w takim sensie, że wszyscy trzej uczestnicy tworzący jedną grupę bardzo szybko muszą znaleźć kompromis dla swoich sprzecznych zamiarów i skoordynować ruchy. Jednak cała trójka niezwykle szybko uczy się, kiedy musi błyskawicznie zaatakować, a kiedy - bezpośrednio potem – uciekać przed atakami.

Uczestnicy: Przeznaczone dla dzieci: od lat 8; grup liczących od 6 do 30 osób Czas trwania: około 5 min. Miejsce zabawy: na świeżym powietrzu: na trawniku albo innym miękkim podłożu, w dużych pustych pomieszczeniach.

Przebieg: Uczestnicy: dobierają się trójkami, chwytają się za ręce i są „grzechotnikami". U takiego węża grzechocze jego ogon. Jeżeli grzechotnik go straci, przestaje być prawdziwym grzechotnikiem. Inny wąż który go zdobywa, jest zwycięzcą. Z przodu grzechotnik ma swoją paszczę: jest to dłoń pierwszego w rzędzie uczestnika. Próbuje on schwytać ogon innego grzechotnika, który wykonany został z dużego kawałka papieru. Po komendzie prowadzącego: „na miejsca - gotowi - start" rozpoczyna się polowanie, czyli próba oderwania innemu grzechotnikowi ogona. Głowa każdego węża chce dosięgnąć ogona innego gada i dlatego ciągnie za sobą gwałtownie resztę grupy. Musi ona jednak uważać, aby poszczególne osoby nie straciły ze sobą kontaktu, ponieważ w takim wypadku dany grzechotnik przegrywa. Zabawa przebiega w zwariowanym tempie - zaraz po jej zakończeniu wszyscy powinni cieszyć się na zapowiedzianą wcześniej przerwę albo też spokojną zabawę.

Rekwizyty: ogon z papieru lub z materiału.

 

Opr. Anna Kolberg